thecorporategonzo

Just another WordPress.com site

Month: April, 2012

Uit ‘n emosionele dame se mond: Dinge wat jy moet en nie moet doen in die korporatiewe werksomgewing…

Ek moet dalk begin dink aan ‘n skuilnaam dat my skaars verskynings nie onopgemerk gaan nie. Die Skim klink gepas, want dis die enigste naam waaraan ek kan dink wat nie aan ‘n skoonmaakmiddel herinner wat met my noemnaam rym nie. Dis ook nie ‘n homofoon daarvan is nie.

Die toetsweek bekruip ons, opsommings, notas en uitgeskeerde papiere begin weer my hele kamer vol lê en aangesien daar ‘n afwesigheid aan ouers is (ons is mos nou “volwassenes” wat uit die kooi geskop is en in die volwasse wêreld vrygelaat is) is daar absoluut die minimale behoefte om die vertrek op te ruim.

Ek dwaal van die punt af… Terug by die blog…

Ek het op ‘n artikel (dis eintlik net ‘n antwoord deur ‘n desperate dame wat nie kwaai benader wil word in haar korporatiewe omgewing nie) afgekom wat my aandag gevang het. Daar is tog waardevolle raad wat opspring deur die loop van haar antwoorde.

Die titel van die artikel is “Being an Emotional Women in a Corporate Environment – Do’s and Don’ts,” dis beskikbaar by http://babesonbaystreet.com/2010/02/17/being-an-emotional-women-in-a-corporate-environment-dos-and-donts/ vir die belangstellendes.

– Let wel ek het ook die spelfout opgemerk.

As mens is dit so dat ons gevul met emosies is, sommiges steek dit weg waar ander op elke moontlike kans wat hulle kry net seker wil maak dat elke enkele siel in hul omtrek presies weet hoe hulle oor ‘n saak voel.

Die feit bly staan dat daar ‘n goeie balans moet wees tussen watter emosies om wanneer in die korporatiewe werkplek na vore te bring.

Ek gebruik ‘n paar voorbeelde wat die dame genoem het in my plasing op die blog.

Eerstens is sy van mening dat dit belangrik is om nie emosies in die werkplek te onderdruk nie, veral empatie. Indien jy bewus is van ‘n medewerker wat moontlik iemand ken wat die tydelike met die ewige verwissel het is dit belangrik om vir dié persoon in kennis te stel dat jou gedagtes uitgaan aan hom/haar.

Die volgende ene het egter meer my interessantheidsvlakke geprikkel: “Woede in die werkplek is aanvaarbaar, maar slegs binne sekere perke.”

Sy is van mening dat dit nie reg is om iemand in verleëntheid te bring deur hulle in die publiek (waar ander werkers kan sien) te skel of aan te vat nie en om na die tyd om verskoning te vra is onaanvaarbaar. Jy moet die persoon op ‘n vriendelike manier vra of hulle eenkant toe sal staan waar daar privaatheid is voor daar enigsins geskel word… Ek stem saam dat dit die mees professionele benadering is en glo dat dit meer toegepas moet word. Ek was self al verskeie kere skuldig aan die voorafgaande.

Sy sluit af waar sy noem dat die vroulike geslag gereeld trane moet uitskei indien daar konflik situasies is. Daarvoor beveel sy aan dat indien jy ‘n dame is jy eerder nie in die publiek moet huil nie, maar eerder na die lokaal waar die neusies gepoeier word moet verdaag. Sy het begin werk in 1980 en destyds was haar werksogewing beslaan deur die manlike geslag wat dit as ‘n teken van swakheid beskou om in die publiek te huil.

My gevolgtrekking uit haar artikel maak dat ek die volgende raad aan die vroulike geslag in die korporatiewe omgewing wil deurgee, dis slegs twee skuinsgedrukte woorde met ‘n koppelteken tussenin wat jou ver kan bring: man-up.

Deur Wim Pretorius

Advertisements

Dood ernstige, Dood noodsaaklike reels vir korrekte kleredrag in die korporatiewe omgewing

Aangesien ons almal binnekort en hopelik sonder enige eksterne teenspoed die korporatiewe malle meule gaan betree en weer as ‘n verbouereerde ‘eerstejaartjie’ van bakboord na stuurboord gaan hardloop kan ons ten minste seker maak ons lyk goed as ons dit doen. Hier is ‘n paar handige tips (kom ons noem dit eerder dood ernstige dood noodsaaklike reëls) vir korrekte kleredrag in die korporatiewe omgewing. 

Liewe mansmense asseblief let op die volgende: Jy moet altyd ‘n langbroek werk toe dra, behalwe as jy by Agrimark werk, dra gerus dan ‘n kortbroek. Jou sokkies moet altyd by jou broek se kleur pas. Jy mag nooit wit sokkies by jou werksklere dra nie, tensy jy ‘n kleurblinde pedofiel is of dit Michael Jackson herdenkingsdag by die werk is. Donkerblou en grys sokkies pas nie by ‘n swartbroek en swartskoene nie. As jy nie by Benoni se bikeworld werk of by Ramp Divas (‘n populêre dragqueen nagklub in Johannesburg) mag jy onder geen omstandighede skoene dra waarvan die sole hoër as 1cm is nie. As die skoen enige metaal insetsels het hetsy ‘n gespe of ‘n tipe stud, dra dit dan glad nie mense gaan jou assosieer met die onderwêreld “Libanese prins” Sam Hamade. ‘n Korthemp met ‘n das (wat heel waarskynlik te kort is) lyk moer kommin, hou op daarmee. Moet nooit ‘n das met animasie karakter daarop dra as jy ernstig op geneem wil word nie, lyk soos CNN nie CN (Cartoon Network) nie. Moet ook asseblief nooit jou sokkies waarop staan “Sexy legs” met ‘n prentjie van padda boudjies werk toe dra nie, rock dit maar liewers saam jou Croc-naweekpakkie.

Aandag alles dames ‘n G-stringetjie wat boontoe ry gaan verseker nie jou by die korporatiewe leer laat op seil nie, daar is ‘n rede hoekom dit Victoria’s secret genoem word, kom ons hou dit so. ‘n Bra is ‘n redelike noodsaaklikheid vir alle geleenthede tensy jy van Europa afkomstig is op hierdie punt, dit sal meeste vroue verbaas, maar jou borste hoort eintlik binne in jou hemp nie buite nie dit is nie smaakvol nie. As jy volledig gebou is en ‘n paar rolletjies besit moenie ‘n boobtube dra of stywe rokkies nie, ‘n stukkie suurdeug wat onder jou klere borrel is onaantreklik. ‘n Broek gemaak uit wit of beige (veral as dit rekmateriaal is) is nie altyd vleiend nie, dit lê klem op die haelskade en lemoenskil op jou derriere (moenie huil nie almal het dit, al steek baie dit onder hulle Verimark slim en trim’s weg).

Jou hare mag ook nie so groot wees dat dit teen die plafon skuur nie, niemand gee om of jy duur vir Hannon se spuit en buig betaal het nie. Hare mag ook nie te veel haarsprei in hê dat dit lyk soos gegroomde spookasem nie. As jy hakskoene wil dra mag die hak nie breër as 3cm wees nie, brand en gooi daai hakskoene weg (jy moes dit al in die 90’s gedoen het). Sykouse wat gate in het is onaanvaarbaar kleur die gatjie in met ‘n cokee of koop nuwes, dit is onaanvaarbaar tensy jou kantoor goed belig en op ‘n hoek geleë is.

Hier volg sommer ‘n paar unisex reëls: Jou belt is gemaak om jou broek bo te hou, dit is nie vir jou selfoon, knipmes of sonbril bedoel nie. Haal jou sonbril af wanneer jy met iemand gesels tensy jy sopas iets gesteel het. Jou kam hoort in die badkamer nie in jou kouse nie, maak nie saak wat jou pa gesê het nie. Jou broek se bokant moet op jou heupe sit, nie onder jou arms of onder jou gat nie, niemand stel belang in watter onderklere jy aan het of budget cuts wat jy onlangs op onderklere gemaak het nie.

Jou voorkoms straal die beeld van jou organisasie uit, so lyk professioneel lyk netjies en laat ‘n goeie eerste indruk op die mense waarmee jy te doen kry. Almal kan goed lyk net deur biejtie te dink wat jy doen as jy jouself aantrek. -Elphia Baard

‘n Mening oor menings

George Germishuys

Om ‘n mening van jou eie te opper is deesdae ‘n baie hipster ding. Kinders word van vroeg af aangeraai om vir hulself te dink, en hul eie opinies te gee. Maar wat is ‘n opinie nou eintlik? Is daar iets soos ‘n opinie van jou eie? Nee, nee daar is nie.

Waar kry iemand ‘n mening, ‘n opinie? Nie by hul eie oortuiging nie, maar eerder by ‘n metaforiese opinie winkel. Hierdie winkel wat bestaan uit massa media, flieks, televisie, musiek, politiek, wat my ma dink, wat my pa dink, wat die cool kids dink en wat Kim Kardashian dink.

‘n Voorbeeld om my mening oor menings te staaf, is die “Occupy” en “Invisible Children” veldtogte. Hoekom het dit so baie aandag geniet? Nie omdat elke liewe hoodrat met ‘n flatbrim hat ‘n universele besef gehad het dat kindersoldate nie cool is nie, nee. Omdat daar ‘n lekker video was wat op Facebook die heeltyd repost is.

Ons word vertel wat om te dink, en wat om vir ander te vertel. Dis hoe dit is, en dit hoe dit altyd was. ‘n Mening is niks, ‘n mening bestaan nie. As jy verskil, is dit jou mening.

Maar hierdie is myne.

Studente en sosiale media.

Een van die dinge wat my die meeste van my generasie pla, is die manier hoe ons (en ek sê “ons”, want niemand van ons doen sosiale media regtig reg nie) sosiale media aanwend.  Lamebook is ‘n goeie voorbeeld hiervan.  Mense wat foto’s van hul middagete/hubbly-sessies/en hul algemene onvermoë om reg te spel ten toon te stel raak soms net een te veel.

 

 

In ‘n artikel wat ek raakgetwiet het, deel Kate Brodock (wat self soms foto’s van haar kos twiet) hoe studente sosiale media kan inspan om hul loopbane te bevorder.  Behalwe vir algemene dinge soos dat dit networking bevorder en jou gebruik daarvan bitter baie deure vir jou kan oopmaak (en toe maak), ignoreer Generasies-X en ouer nogsteeds die waarskuwing om nie oor die lyn van van oversharing te trap nie. Lees egter die hele artikel hier.

 

O, en net vir kicks, hier is ‘n klassieke voorbeeld van hoe Twitter/Facebook nie gebruik moet word nie.

 

-Jacques Cilliers